مفهوم دارد ، يعنى يك مفهوم نسبى است ، پس دزدى منهاى رژيمهاى اجتماعى مفهوم مستقلى ندارد ، ما اين حرف را قبول نداريم كه در كشورهاى سرمايه دارى دزدى يك چيز است و در كشورهاى غير سرمايه دارى چيز ديگر ، يعنى واقعيت دزدى در آنجا يك چيز است و در اينجا چيز ديگر . بلكه دو استنباط است . از اين دو استنباط ، يكى درست است و ديگرى غلط . يا آن استنباط درست است و اين استنباط غلط و يا برعكس ، نه اينكه چون اين دو استنباط فرق مىكند پس براى آنها آن دزدى است و براى اينها اين . واقعيت مطلب اين است كه يا آن حرف درست است كه « ارزش ، صد درصد مولود كار است و غير از كار هيچ چيز ديگر ايجاد ارزش نمىكند و سودى كه سرمايه‌دار مىبرد در واقع محصول كار كارگر است چون معادل آنچه كه بايد به او بدهد نمىدهد ، كمتر مىدهد » و يا درست نيست . اگر اين حرف درست است ، پس سرمايه دارى به هر شكلى كه باشد واقعاً دزدى است ، حال استنباطش هرچه باشد غلط است ؛ نه اينكه براى آنها دزدى نيست ، براى اينها دزدى است ؛ اصلًا آن غلط است . و اگر اين حرف صد درصد درست نيست كه ارزش را فقط و فقط كار ايجاد مىكند و غير از كار هيچ چيز ديگرى ارزش ايجاد نمىكند ، پس اينكه اينها گفته‌اند : « سرمايه دارى دزدى است » غلط است ؛ لااقل نوعى از سرمايه دارى - البته نه هر سرمايه دارى - ممكن است دزدى نباشد . پس به اين معنا ما نمىتوانيم اين حرف را قبول كنيم كه چون استنباط ملتها مختلف است پس دزدى در ميان ملتها مختلف است . دزدى واقعيتش مختلف نيست ، يكى از آن استنباطها درست است و يكى غلط . مثال ديگر مثال ديگرى ذكر كرده‌اند ، باز به همين جهت كه مفاهيم و در واقع حقيقت تغيير مىكند ؛ يعنى حقيقت نسبى است ، هم در طول زمان و هم در ميان ملتها فرق مىكند . مىگويند : مثلًا شكل قضيه به‌طور كلى درست است . غصب مال و تجاوز به حق ديگران در هر زمان محكوم است ، ولى در يك زمان خراب نكردن خانهء